شب چلّه؛ روایت کامل

اگر قصد دارید از آخرین وضعیت «شب چلّه» مطلع شوید، این گزارش مهم‌ترین اطلاعات منتشر شده را در اختیار شما قرار می‌دهد.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

شب چله
واژه‌ی جشن از ریشه‌ی یَز به معنای نیایش و پرستش است.
بیشتر جشن‌ها برای یک پیروزی، یک واقعه اجتماعی یا رخدادی آسمانی برگزار می‌شود و در واقع ایرانیان در جشن‌ها، با بهانه‌هایی نیکو، به سپاسگزاری خداوند مشغول بودند.
برای نیکی‌ها و بدی‌ها سالارهایی را انتخاب می‌کردند و عموماً سالار خوبی‌ها را پیروز ماجرا می‌دانستند. آنچه نیک و نغز و خوب بود را آفریده‌ی اورمزد و آنچه بد و زشت و ترس‌آور بود زاده‌ی اهریمن می‌پنداشتند.
از همان وقت برای کم کردن آزار و صدمات، در شب آتش می‌افروختند تا هم در خانه روشنایی باشد و هم به خاطر نیروهای اورمزدب، دیوان و جادوگرها از خانه‌ها دور بشوند.
به شب‌نشینی‌های دور آتش، آتَشان می‌گفتند.
در شب چله(شب اول زمستان و شب آخر پاییز) به پیشباز چله بزرگ یعنی یکم دی ماه تا دهم بهمن می‌رفتند.
چله بزرگ چهل روزی است که سرما در آن زیاد است و چله کوچک که از ده بهمن ماه تا بیست اسفند ماه بوده به علت سرمای کمتر به این
نام‌ها خوانده می‌شدند.
دی همواره ماه اندیشه‌ی فرداهای سرد زمستان بوده است.
دی ماه که آغازین ماه سرد سال می‌باشد، دارای چهار جشن ویژه است:
۱: نخستین جشن در روزِ رَوَزَ، اول دی ماه برگزار می‌گردد که به آن جشن بزرگ نیز می‌گویند.
۲: دی به آذر، در هشتم دی ماه برگزار می‌گردد.
۳: دی به مهر، در پانزدهم دی ماه انجام می‌شده است. در کتاب برهان قاطع آمده است که فریدون را در این روز از شیر گرفتند و بر گاو نشانیدند و زرتشت در این روز از ایران بیرون رفت.
۴: دی به دین: در ۲۳ دی ماه اجرا می‌شده است. در این روز مردم به جشن می‌نشستند و طلب فرزند نیک منظر و نیکو خصال می‌کردند.
شب چله:
شب چله در تاریخ، از زمان داریوش یکم- ۵۰۲ سال قبل از میلاد در گاهشمار سالانه‌ی ایران ثبت شده است.
از تنقلات و میوه‌های استفاده شده:
برای سرد مزاجان: بادام، پسته، کنجد سرخ کرده، کِشته، انجیرخشک، گردو، کشمش، خرما
برای گرم مجازان: هندوانه و انار
هندوانه و انار به جهت داشتن تخم و دانه، نماد باروری و تکثر بودند. میوه‌هایی مانند چغندر، لبو، هندوانه، خرمالو، انار، و همچنین کِشته، کشمش، سنجد و کنجد سرخ کرده- بو داده- به لحاظ رنگ گرم و قرمز، نمادی از آتش و خورشید و انرژی و شادابی بودند تا مردم با یادآوری آنها، با دلی گرم و آتشین، زمستانی سرد و سپید را پشت سر بگذارند.
ایرانیان باستان در شب چله با شب‌نشینی در کنار اقوام و خانواده و خوردن میوه‌های پر دانه مانند هندوانه و انار و ازگیل و ... سعی بر این داشتند تا با توسل بر پر دانه بودن این میوه‌ها، برکت و باروری را در خانواده خود رواج دهند.
«شادی شب یلدا را قربانی تشریفات نکنیم»
منبع: روزنامه گلشن مهر، سه‌شنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۳

B L O G F A . C O M